Nou zo makkelijk het in het begin ging....nog makkelijker is het nu.
Het is me zo ontzettend meegevallen dat stoppen! Al die pogingen die mislukte en ik het ook echt zo zwaar had! Huilen huilen huilen en nioet te genieten....zo makkelijk was het nu! Ja ik heb ook die niet te stelpen honger gehad, en die nachten badend in het zweet voor weken lang. En elke minuut weten dat je aan het stoppen bent. Maar al met al....ik vond het op dat moment niet zwaar en nu ik terug kijk, was het een eitje dit keer. En een volgende keer komt er dus ook echt niet meer.
Ik voel me goed, denk er echt zelden nog aan. en als ik eraan denk ik het nieteens dat ik het wil ofzo. Gewoon het monstertje is er even in m'n gedachte zo van joehoe ik ben er nog wel hoor, ik ben alleen zo'n klein monstertje geworden dat ik niks meer kan aanrichten in Diana d'r hoofd!
Dus mensen ik ben er nog steeds en ik kijk en lees nog wel hier, maar dat is nog maar ééns in de week ofzo.
Ik kijk nu vooral uit naar de meeting.
Ben zo benieuwd naar jullie allemaal
Liefs,
Diana